Irak’a yük taşıyan 800 TIR şoförü kontak kapattı

Hatay’ın Payas ilçesinde Irak’a yük taşıyan yaklaşık 800 TIR şoförü, artan maliyetlere rağmen nakliye ücretlerinin yarı yarıya düşürülmesine karşı 12 gündür iş bırakma eylemi yapıyor. Geçen yıl 60 dolar olan ton başı ücretin 30 dolara gerilemesine tepki gösteren şoförler; “Zararına yol gitmektense kontak kapatıp beklemek kârdır” dedi.

Hatay'ın Payas ilçesinden Irak’a nakliye hizmeti veren 800 TIR şoförü, navlun (taşıma bedeli) ücretlerinin düşürülmesi ve maliyetlerdeki artışlar nedeniyle zararına çalıştıklarını vurgulayarak, 12 gündür Irak merkezli firmaların keyfi ücret politikalarına karşı iş bırakma eylemi başlattı.

Eylemdeki şoförler, özellikle Irak’taki firmaların taşıma bedellerini son altı aydır sistematik olarak düşürdüğünü belirtti. Geçen yıl ton başına 60 dolar olan taşıma bedelinin bu yıl 30 dolara kadar gerilediğini vurgulayan işçiler, bu durumun sürdürülebilir olmadığını ifade etti.

2025 yılı Ağustos ayında aynı bölgede benzer bir eylem yapılmış ve yük sahipleriyle ton başına 35 doların altına inilmemesi konusunda bir protokol imzalanmıştı. Ancak şoförler, aradan geçen sürede bu protokole uyulmadığını ve fiyatların yeniden 30 dolar seviyesine çekildiğini dile getiriyor.

“BEDAVA ÇALIŞIYORUZ, EVİMİZE EKMEK GÖTÜREMİYORUZ”

Geçim sıkıntısı çektiklerini belirten bir TIR şoförü, yaşadıkları mağduriyeti şu sözlerle anlattı:

“Biz artık evimize ekmek götüremiyoruz. Arabalarımızın bakımını yaptıramıyoruz, hastamızı bir hastaneye götüremiyoruz. O duruma geldik. Iraklı tüccarlar bizi hiçe sayıyor. Çünkü arkamızda kimse olmadığı için adamlar böyle çekiyor. Geçen sene 60 dolar alıyordum, şimdi 30 veriyorlar. Benim sırtımdan zengin olacak. Bizi koruyan kimse olmadığı için adam istediğini bize yaptırıyor. Bedava adamlara çalışıyoruz. Yani bizim bu grevimiz bu 12. günümüz oldu. Biz buradayız. Hiçbir yetkili bize herhangi bir konuşmada bulunmadı. Kimse yanımıza gelmedi. Gerekirse 6 ay daha kalırız. 6 ay nasıl adama bedava çalışmışsak, 6 ay da burada kontak kapatırız.

Yaklaşık 4 bin kişiyiz. Şu anda 500 arkadaşımız burada vardır. Her depoda biz 30-40 tane arkadaşımızın nöbetçi olarak bıraktık kimse yük yüklemesin diye. Ben 2.500 km yol gittim bana 4,5 milyar para kaldı. O parayı da istemiyorum. Burada oturuyorum. İstemiyorum. Biz hala on sene önceki kazandığımız paraları şu anda yiyoruz. Arabalarımızın bakımını yaptırıyoruz. Yani biz bir senedir hiç kimse kazanmadı. Dünyayı biz taşıyoruz. Bütün yükler sitemizde. Bütün zorluklarını biz çekiyoruz. Gelin buyurun, arkadaşlarımız şu anda depoda olanlar gelin görün hallerini. İşçi mi, hamal mı belli değil.

Biz yükün gidiyoruz, adam kepçeci bizden para alıyor. Depocu alıyor. Kantar adam kendi yükünü satıyor. Bizden kantar parası alıyor. Ya depo senin, mal senin, her şey senin. Onun parasını bile bizden alıyorlar. Her şey sırtımızdan geçiyor. Bu sisteme karşıyız. Bizim bir yetkilimiz gelsin bu Iraklılarla bir anlaşmaya varsın. Bizi korusun. Biz onu talep ediyoruz.”

“MAZOT ÜCRETİM 17 BİNDEN 80 BİNE ÇIKTI”

Artan akaryakıt ve yedek parça maliyetlerine dikkat çeken bir başka şoför ise, yönetenlerden seslerini duymasını istedi:

“Geçen seneki mazot fiyatım 17.000 lirayken şu anda 80.000 lirayı geçti. Ben hangisine yanayım? Evime geçim sıkıntısına mı yanayım? Arabamın sıkıntısına mı yanayım? Kendim çalışıp batıyorum durumuma mı yanayım? Hangisine yanacağım? Bu benim bu şekilde beni yönetenler düşünsün. Beni yönetenler benim sesime ses olsunlar. Benim bu durumum artık içler acısıdır. Ne yaşama hevesim kalıyor ne çalışma hevesim kaldı ne aileyi geçindirme hevesim kaldı.

Irak'taki tüccarlar bizim burada sahipsiz olduğumuzu bildikleri için bize bu zulmü yapıyorlar. Kiralarını indiriyorlar, sürekli indiriyorlar. Bizi orada perişan etmeye çalışıyorlar. Bedava bu yüklerini çekmeye çalışıyorlar. Biz bu yükü artık bedavaya çekemiyoruz. Bizim bu yükleri çekebilmemiz için bize tatmin edici bir fiyat vermeleri lazım. Bizim bu şekilde hiçbir kazancımız kalmadı. Kiminin hastası var, gidemiyor. Evine ekmek götüremediği için o hastasına bakamıyor. Hastasına bakamadığı için evine ya da ne bileyim, ortamından uzak duruyor. Ya birkaç kuruş kazanabilmesi için gece gündüz yollarda yıpranıyor.”

ANKA